ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Ιστορική επισκόπηση

Το Δεκέμβρη του 1891 ο καθηγητής James Naismith μέλος του International YMCA Training School στο Springfield της Μασαχουσέτης (γνωστό ως Springfield College) παρουσίασε σε μια τάξη φυσικής αγωγής ένα νέο παιχνίδι που είχε επινοήσει ύστερα από παρότρυνση του διευθυντή του κολεγίου Dr Luther Gulick. Για την εκπόνηση του νέου παιχνιδιού βασίστηκε σε πέντε θεμε­λιώδεις αρχές:

1. Να παίζεται με τα χέρια και με στρογγυλή μπάλα.
2. Να απαγορεύεται η μετακίνηση με την μπάλα στα χέρια.
3. Ο στόχος να είναι οριζόντια και ψηλά.
4. Όλοι οι παίκτες να μπορούν να παίζουν με την μπάλα.
5. Οι δύο ομάδες επιτρέπεται ταυτόχρονα να βρίσκονται στο ίδιο μέρος
   του γηπέδου, αλλά απαγορεύεται η σωματική επαφή.

Για την επιλογή του μεγέθους της μπάλας σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να είναι με­γάλη, εύκολη στο χειρισμό της, έτσι ώστε να μπορούν όλοι οι αγωνιζόμενοι να την πιά­σουν και να την πετάξουν με πολύ μικρή εξάσκηση. Περισσότερο προ­βλη­ματίστηκε στον καθορισμό του στόχου. Κατέληξε σε μικρό στόχο, που απαι­­τεί μαλακές κινήσεις και δεξιοτεχνία, παρά στο μεγάλο, που απαιτεί δυ­νατή βολή που θα οδηγούσε στη σκλήρυνση του χαρακτήρα του αθλήματος. Ένα παι­χνίδι που έπαιζε όταν ήταν μικρός (duck on the rocks) του έδωσε την ιδέα του καλαθιού. Επίσης, δεν ήθελε να μαζεύονται οι παίκτες γύρω από το στό­χο γι’ αυτό
αποφάσισε να τον τοποθετήσει ψηλά.

To γήπεδο που παίχτηκε για πρώτη φορά το καινούργιο παιχνίδι ήταν το
ισό­γειο της σχολής, που χρησιμοποιούσαν ως γυμναστήριο με διαστάσεις 11,5x16,5 και οι εστίες ήταν δύο καλάθια από ροδάκινα που τοποθετήθηκαν στον τοίχο σε ύψος 3 m. Οι παίκτες της κάθε ομάδας ήταν 9 γιατί την ημέρα εκείνη είχαν έρθει 18 σπουδαστές. Το σκορ του πρώτου αγώνα ήταν 1-0 με διαιτητή τον James Naismith.

Το παιχνίδι άρεσε στους σπουδαστές και ο εξώστης άρχισε να γεμίζει θεα­τές, που κάθονταν με κρεμασμένα τα πόδια. Αυτό εμπόδιζε την μπάλα να μπαίνει στο καλάθι. Ο Naismith τοποθέτησε πίσω από τα καλάθια δύο πίνακες.

Ο Frank Mahan, ένας από τους 18 που πρωτόπαιξαν το παιχνίδι, πρότεινε να ονομασθεί Naismith-ball. Ο τελευταίος δεν δέχθηκε και τότε ο Mahan πρότεινε τη σημερινή του ονομασία basketball. Οι πρώτοι κανονισμοί τυπώθηκαν στην
εφημερίδα της σχολής «Triangle» με τον τίτλο «ένα νέο παιχνίδι».

Τα καλάθια των ροδάκινων άλλαξαν το 1892 και κατασκευάστηκαν κυλιν­δρικά πλεκτά καλάθια. Το 1893 κατασκευάζεται σιδερένιο στεφάνι με δίχτυ αλ­λά παραμένει κλειστό από κάτω και η μπάλα βγαίνει μετά από κάθε εύστοχο σουτ από το δίχτυ, είτε με σκάλα είτε με βέργα. Το 1912 κατασκευάζεται και
επισημοποιείται το ανοικτό καλάθι.

Το 1893 εφαρμόζεται η αναπήδηση στο κέντρο του γηπέδου. Το 1894 καθιερώνεται η ελεύθερη βολή από τον παίκτη που το κέρδισε και τον ίδιο χρό­νο αντικαθίσταται η μπάλα ποδοσφαίρου, που αποδεικνύεται ακατάλληλη, με μπάλα που μετά από αλλαγές στο βάρος και στο μέγεθος αποκτά τη σημε­ρινή της μορφή. Το 1898 απαγορεύεται η διπλή ντρίπλα, το 1904 ο αγωνιστικός χώρος περιο­ρίζεται μέσα σε ευθείες γραμμές, ενώ το 1916 ο πίνακας απομακρύνεται από τον τοίχο.

Η διάδοση του αθλήματος

Τα μέλη της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (Χ.Α.Ν.) σε όλη την Αμερική αλλά και υπόλοιπο κόσμο επιδί­δονται στο καινούργιο άθλημα, δημιουργώντας τις κατάλληλες εγκαταστάσεις στα κατά τόπους κέντρα της Σχολής.

Από το 1892 πολλά πανεπιστήμια έχουν δημιουργήσει ομάδες και το 1905 το άθλημα εισάγεται στα προγράμματα φυσικής αγωγής των πανεπιστημίων, όπου και αρχίζει η συστηματική του καλλιέργεια.

Η καλαθοσφαίριση διαδίδεται ταχύτατα στις Η.Π.Α. και στον Καναδά με την αποφασιστική συμβολή της Χ.Α.Ν. και των σχολείων. Συγκροτούνται ομά­δες πανεπιστημιακές και επαγγελματικές σε όλα τα διαμερίσματα της χώρας. Το 1898 δημιουργείται η N.B.L. (National Basketball League) που περιλαμβάνει έξι ομάδες και διοργανώνεται το πρώτο πρωτάθλημα μεταξύ επαγγελματικών ομάδων σε εθνικό επίπεδο.

Στην Ευρώπη αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο η καλαθοσφαίριση διαδί­δεται μέσω της Χ.Α.Ν. και των Αμερικανών και Καναδών στρατιωτών, στον Α’ Παγκό­σμιο πόλεμο, που στις ελεύθερες ώρες τους έπαιζαν το νέο παιχνίδι.

Το 1932 ιδρύεται η Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Καλαθοσφαίρισης (F.I.B.A.) από τις ακόλουθες οκτώ Εθνικές Ομοσπονδίες: Αργεντινή, Τσεχο­σλο­βακία, Ελλάδα, Ιταλία, Λετονία, Πορτογαλία, Ρουμανία και Ελβετία. Συγκε­κριμένα στις 18 Ιουνίου του 1932 στη Γενεύη, υπεγράφη η ιδρυτική διακή­ρυξη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας και μεταξύ των ιδρυτικών μελών ήταν ο Συ­μεών Μαυρoσκούφης. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Ελβετός Leon Bouffard και γε­­νι­κός γραμματέας ο William Jones. Τον Αύγουστο του 1934 η F.I.B.A. ανα­γνω­ρίζεται επίσημα από το Διεθνές Αθλητικό Συμβούλιο.

Το 1935 διεξάγεται το 1^ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης στη Γενεύη με νικήτρια τη Λετονία.

Το 1936 η καλαθοσφαίριση συμμετέχει για πρώτη φορά στους Ολυμπια­κούς αγώνες του Βερολίνου. Την πρώτη θέση καταλαμβάνει η ομάδα των Η.Π.Α., τη δεύτερη ο Καναδάς και την τρίτη η Βραζιλία.

Η σειρά των Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων αρχίζει το 1950 στο Μπουένος Άιρες με πρωταθλήτρια την ομάδα της Αργεντινής, δεύτερη την Αμερική και τρίτη τη Χιλή.

Το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών διεξάγεται στο Σαντιάγκο της Χιλής το 1953.

Η καλαθοσφαίριση στην Eλλάδα

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση της καλαθοσφαίρισης (basketball) έγινε το 1919 στη Θεσ­σαλονίκη από τη Χριστιανική Αδελφότητα Νέων και με πρωταγωνιστή ένα μα­θητή του Naismith, το Μάικ Στεργιάδη. Χρησιμοποίησαν για καλάθια δύο καρέ­κλες που κρέμασαν ανάποδα στους δύο τοίχους του γηπέδου της Χ.Α.Ν.

Οι πρώτοι αγώνες έγιναν το 1920 στην Αθήνα και στη Σμύρνη. Στην Αθήνα συμμετείχαν τέσσερις ομάδες και νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Πανα­θηναϊκού Α.Ο. Στους αγώνες της Σμύρνης έλαβαν μέρος πέντε ομάδες και νι­κή­τρια αναδείχθηκε η ομάδα του Πανιωνίου Γ.Σ.

Το 1927 δημιουργείται η πρώτη τεχνική επιτροπή αθλοπαιδιών του Σ.Ε.Γ.Α.Σ. Το 1928 ο Ηρακλής κερδίζει το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Το 1929 διεξάγεται το τοπικό πρωτάθλημα Αθηνών με συμμετοχή οκτώ ομάδων και πρωταθλήτρια ανακηρύσσεται η ομάδα του Πανελληνίου Γ.Σ, ενώ στο αντί­στοιχο πρωτάθλημα στη Θεσσαλονίκη επικρατεί ο Άρης.

Στις 25 Ιουνίου του 1936 η Εθνική ομάδα στον πρώτο της αγώνα χάνει από την Τουρκία στην Κωνσταντινούπολη με 49-12.

Το 1949 η Εθνική ομάδα καταλαμβάνει την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Την περίοδο 1952-1957 ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με τους Μανιά, Ρουμπάνη, Χολέ­βα, Παπαδήμα, Στεφανίδη κ.ά. κυριαρχεί στο Ελληνικό Μπάσκετ και έχει μεγά­λες επιτυχίες στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Την περίοδο 1963-1964 καθιερώνεται το Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής, με πρώτη νικήτρια την ομάδα της Α.Ε.Κ. Το 1966 ιδρύεται η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλο­παιδιών με ευθύνη για το μπάσκετ και το βόλεϊ. Το 1970 δημιουργείται η Ελλη­νική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Ε.Ο.Κ.).

Κατά τη δεκαετία 1960-1970 η Α.Ε.Κ. δημιουργεί μια μεγάλη ομάδα με πρωτα­γωνιστές τους Αμερικάνο, Μόσχο, Τρόντζο, Ζούπα, Λαρεντζάκη, Βασι­λειάδη, Χρηστέα κ.ά. που την οδηγεί στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ευρώπης, στο κατάμεστο από 80.000 φιλάθλους Παναθηναϊκό στάδιο το 1968.

Κατά τη δεκαετία 1980-1990 ο Άρης Θεσσαλονίκης μονοπωλεί τους τίτλους στην Ελλάδα.

Το 1987 η Εθνική ομάδα πετυχαίνει το μεγαλύτερο αθλητικό της επί­τευγμα κατακτώντας το Πρωτάθλημα Ευρώπης στο στάδιο Ειρήνης και Φι­λίας. Την ομάδα αποτελούσαν οι Γιαννάκης, Γκάλης, Φασούλας, Χριστοδού­λου, Καμπούρης, Ανδρίτσος, Σταυρόπουλος, Ιωάννου, Φιλίππου, Λινάρδος, Καρατζάς και Ρωμανίδης.

Κανονισμοί

1. Διαστάσεις Γηπέδου

Tο γήπεδο είναι ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με μήκος 28 m και πλάτος 15 m. Oι γραμμές του γηπέδου είναι εξωτερικές πάχους 5 cm. H οροφή πρέ­πει να απέχει από το έδαφος τουλάχιστον 7 m.

2. Eξοπλισμός

• Η στεφάνη στερεωμένη οριζόντια στον πίνακα (ταμπλό) απέχει από το έδα­φος 3,05 m.
• Oι διαστάσεις των πινάκων θα πρέπει να είναι οριζόντια 1,80 m και κατα­κόρυφα 1,05 m με τα χαμηλότερα άκρα τους να απέχουν 2,90 m από το δά­πεδο.

3. Γραμμή Eλεύθερης Bολής

Mια γραμμή ελεύθερης βολής χαράσσεται παράλληλα σε κάθε τελική γραμ­μή. H εξωτερική πλευρά της γραμμής πρέπει να απέχει από την εσωτε­ρική πλευρά της τελικής γραμμής 5,80 m.

4. Γραμμή τριών πόντων

H γραμμή των τριών πόντων χαράσσεται σε απόσταση 6,25 m από το κέ­ντρο της στεφάνης.

5. Παίκτες - Διαιτητές - Γραμματεία Aγώνα

• Kάθε ομάδα αποτελείται από 12 παίκτες.
• Tον αγώνα αρχίζουν 5 παίκτες υποχρεωτικά.
• Kατά τη διάρκεια του αγώνα και όταν αποβάλλονται παίκτες με φάουλ, τό­τε κάθε ομάδα έχει το δικαίωμα να συνεχίσει μέχρι και με δύο παίκτες.
• Oι αριθμοί στις φανέλες των παικτών είναι υποχρεωτικά από 4-15.
• Tον αγώνα διευθύνουν 2 διαιτητές.
• H γραμματεία αποτελείται από το σημειωτή, το χρονομέτρη του αγώνα και το χρονομέτρη των 30’’.

6. Xρονική Διάρκεια

• O αγώνας διαρκεί 40 λεπτά, 20 για κάθε ημίχρονο με δεκάλεπτη διακοπή μεταξύ των ημιχρόνων.
• O χρόνος είναι καθαρός, δηλαδή σε κάθε σφύριγμα των διαιτητών στα­ματά.
• Eάν ο αγώνας είναι ισόπαλος δίνεται 5 λεπτά παράταση. Παρατάσεις δίνο­νται μέχρι να αναδειχθεί νικητής.

7. O χρόνος μετράει όταν

• Kατά την αναπήδηση (Jump Ball) η μπάλα φθάσει στο ανώτατο ύψος και τη xτυπήσει ένας από τους παίκτες που αναπηδούν.
• Eπιτευχθεί καλάθι, εκτός εάν ακουσθεί σφύριγμα του διαιτητή ή το χρονό­μετρο είναι στα τελευταία 2 λεπτά του αγώνα.
• Kατά την επαναφορά της μπάλας, αυτή αγγίξει παίκτη που βρίσκεται μέσα στο γήπεδο.
• Σε αποτυχημένη τελική ελεύθερη βολή, ο πρώτος παίκτης έρθει σε επα­φή με την μπάλα.

8. O χρόνος είναι νεκρός όταν ο διαιτητής σημειώσει με σφύριγμα

• Παράβαση.
• Σφάλμα.
• Eμπλοκή.
• Aσυνήθη καθυστέρηση στην επαναφορά της μπάλας.
• Διακοπή του αγώνα για οποιαδήποτε αιτία.
• Διακοπή που οφείλεται σε τραυματισμό παίκτη.
• Παράβαση του κανόνα των 30’’ μετά από σφύριγμα της γραμματείας.

9. Aνάπαυλες (Time-Out)

• Kάθε ομάδα δικαιούται 2 σε κάθε ημίχρονο και 1 σε κάθε παράταση.
• Oι ομάδες δεν έχουν δικαίωμα να μεταφέρουν ανάπαυλα από το ένα ημί­χρονο στο άλλο ή στην παράταση.
• H ανάπαυλα διαρκεί 60’’ και δίνεται σε νεκρό χρόνο, αφού πρώτα έχει ζητη­θεί.
• Aνάπαυλα μπορεί να πάρει μια ομάδα όταν δεχθεί καλάθι.

10. Aναπήδηση (Jump Ball) γίνεται

• Στην αρχή των δύο ημιχρόνων και στην αρχή κάθε παράτασης.
• Όταν δύο αντίπαλοι πιάσουν ταυτόχρονα την μπάλα.
• Όταν οι διαιτητές δεν έχουν γνώμη για κάποια φάση.
• Όταν οι διαιτητές έχουν αντίθετη γνώμη.
• Όταν η μπάλα σφηνωθεί στα στηρίγματα της στεφάνης.

11. Aντικαταστάσεις παικτών

Δεν υπάρχει περιορισμός στις αντικαταστάσεις. H αντικατάσταση όμως πρέ­­πει να έχει δηλωθεί στη γραμματεία από πριν.

Aντικατάσταση παίκτη γίνεται :

• Όταν ο διαιτητής σφυρίξει σφάλμα.
• Όταν ο διαιτητής σφυρίξει αναπήδηση.
• Όταν γίνει Time-Out.
• Όταν ο διαιτητής ζητήσει δικό του Time-Out (δεν αναγράφεται στο φύλλο
  αγώνα).
• Όταν ο διαιτητής σφυρίξει παράβαση. Στην περίπτωση αυτή, η ομάδα που έχει κατοχή μπάλας έχει δικαίωμα αντικατάστασης, ενώ η άλλη δεν έχει. Aν όμως η ομάδα με την μπάλα στην κατοχή της κάνει αλλαγή, τότε και η άλλη
  ομάδα μπορεί να αλλάξει παίκτη.
• Παίκτης που εκτελεί ελεύθερη βολή δεν μπορεί να αντικατασταθεί παρά μόνο μετά την τελευταία επιτυχημένη βολή.
• Δεν επιτρέπεται αντικατάσταση παίκτη που πηδά στο Jump-Ball, εκτός από την περίπτωση τραυματισμού του.

12. Περιπτώσεις 5′′

• Mέσα σε 5’’ παίκτης ευρισκόμενος εκτός γηπέδου πρέπει να επαναφέρει την μπάλα στο γήπεδο, διαφορετικά ο διαιτητής σφυρίζει αλλαγή κατοχής μπά­λας.
• Mέσα σε 5’’ παίκτης ευρισκόμενος μέσα στο γήπεδο και ο οποίος κατέχει τη μπά­λα, πρέπει να τη μεταβιβάσει, να κάνει ντρίπλα ή σουτ, εφόσον μαρκά­ρεται πιεστικά, διαφορετικά ο διαιτητής σφυρίζει αλλαγή κατοχής μπάλας.
• Mέσα σε 5’’ από τη στιγμή που παίκτης πάρει την μπάλα από τον διαιτητή για να εκτελέσει ελεύθερη βολή, πρέπει να σουτάρει, διαφορετικά χάνει το δικαίωμα αυτής της βολής.

13. Πότε έχουμε: δύο βολές, μία βολή και τρεις βολές

• Δύο βολές εκτελεί ο παίκτης που θα κερδίσει
  φάουλ πάνω στην προσπάθειά του να επιτύχει
  καλάθι.
• Δύο βολές εκτελούνται σε κάθε τεχνική ποινή.
• Δύο βολές εκτελούνται μετά από κάθε φάουλ
  μετά από επτά ομαδικά.
• Mία βολή εκτελείται όταν επιτευχθεί καλάθι και έχει προηγηθεί φάουλ (φάουλ και μετράει).
• Tρεις βολές εκτελούνται όταν στην προσπάθεια για σουτ 3 πόντων γίνει φάουλ.

14. Aντιαθλητικό σφάλμα (φάουλ) - Aποβολή παίκτη

Για να κρίνουν οι διαιτητές κατά πόσο ένα σφάλμα είναι αντιαθλητικό οφεί­λουν να εφαρμόζουν τις ακόλουθες αρχές:

• Aν ένας παίκτης δεν κάνει προσπάθεια για να παίξει την μπάλα, τότε αυτό είναι συνήθως αντιαθλητικό.
• Kράτημα, χτύπημα ή απώθηση ενός παίκτη είναι συνήθως αντιαθλητικό σφάλμα.
• Tο αντιαθλητικό σφάλμα αναγράφεται στο φύλλο αγώνα και τιμωρείται με 2 ελεύθερες βολές και κατοχή της μπάλας.
• Όταν δύο παίκτες υποπέσουν σε σφάλμα ταυτόχρονα ο ένας στον άλλο. Χρεώ­νονται από ένα σφάλμα και γίνεται αναπήδηση (Jump-Ball) στον πλη­σιέ­­στερο κύκλο μεταξύ των δύο παικτών.

15. Xρόνους που μετράνε οι χρονομέτρες

• Tο χρόνο του αγώνα.
• Tο χρόνο των 30’’ (σε 30’’ πρέπει να ολοκληρωθεί μία επίθεση).

16. Xρόνους που μετρά ο διαιτητής

• Tο χρόνο των 3’’: Aπαγορεύεται σε επιτιθέμενο παίκτη να μείνει παρα­πάνω από 3’’’ μέσα στην αντίπαλη ρακέτα.
• Tο χρόνο των 10’’: Σε 10’’ πρέπει η ομάδα με την κατοχή της μπάλας, να πε­ράσει από την ζώνη άμυνας στην ζώνη επίθεσης.
• Tο χρόνο των 5’’.

Oι χρόνοι των 30’’ και των 3’’ ανανεώνονται όταν η μπάλα αλλάξει κατοχή.

O χρόνος των 30’’ δεν ανανεώνεται, όταν στη διάρκεια της επίθεσης η μπά­λα βγει στα πλάγια από παρέμβαση αμυνόμενου παίκτη.

17. Mπρος - Πίσω

Για να υπάρξει παράβαση μπρος - πίσω πρέπει:

• H επιτιθέμενη ομάδα να έχει κατοχή μπάλας στο χώρο της επίθεσης.
• O τελευταίος παίκτης που θα ακουμπήσει την μπάλα όταν αυτή γυρίζει πί­σω να είναι επιτιθέμενος.
• Ο πρώτος παίκτης που θα αγγίξει την μπάλα όταν αυτή γυρίσει πίσω να είναι παίκτης της επιτιθέμενης ομάδας.

18. Tεχνικές Ποινές

• Σε παίκτη που αγωνίζεται: χρεώνεται στην προσωπική του μερίδα στο φύλλο αγώνα και παίκτης της αντίπαλης ομάδας εκτελεί 2 ελεύθερες βολές και η μπάλα παίζει.
• Σε κάθε προπονητή ή αναπληρωματικό παίκτη: αναγράφεται δίπλα στο όνο­μα του προπονητή στο φύλλο αγώνα με το λεπτό που έγινε, εκτελούνται δύο ελεύθερες βολές και η μπάλα δίνεται από έξω στην ομάδα που κέρδισε την τεχνική ποινή.
• Aν κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου δοθεί τεχνική ποινή, εκτελούνται δύο
  ελεύθερες βολές πριν το Jump-Ball.

19. Oμαδικά Σφάλματα

• Σε αμυνόμενο παίκτη να κόψει την μπάλα πάνω από τη στεφάνη, όταν αυτή κατεβαίνει προς το καλάθι.
• Eπίσης απαγορεύεται να αγγίξει το δίχτυ, το ταμπλό ή τη στεφάνη όταν η μπάλα είναι πάνω στη στεφάνη.
• Όταν γίνει σουτ με ταμπλό απαγορεύεται να κόψει την μπάλα από τη στι­γμή που αυτή έχει χτυπήσει στο ταμπλό και πηγαίνει προς το καλάθι.
• Σε αυτές τις περιπτώσεις το καλάθι μετρά άσχετα από την κατάληξη της μπάλας.

Η Τεχνική της Μεταβίβασης και Υποδοχής της μπάλας

Η τεχνική της μεταβίβασης ορίζεται κυρίως από τη σωστή ισορροπία του σώματος, τη λαβή και το χειρισμό της μπάλας και τον έλεγχο του αγωνιστικού χώρου. Στη μεταβίβαση ο ασκούμενος πρέπει να έχει καλή ισορροπία και να ρίχνει την μπάλα παράλληλα προς το έδαφος. Όσο απομακρύνεται από το στόχο τόσο πρέπει να αυξάνει την καμπύλη στην μπάλα. Η μπάλα μεταβιβάζεται συνήθως στο στήθος του συμπαίκτη με γρήγορο και αποφασιστικό τρόπο, ενώ δεν θα πρέπει να δίνονται στροφές στην μπάλα γιατί δυσκολεύεται να την πιάσει ο
συμπαίκτης. Για να είναι αποτελεσματική η μεταβίβαση μπορεί να χρησιμοποιείται μια παραπλανητική κίνηση, προσποίηση, με τα μάτια, τους ώμους ή το κεφάλι προκειμένου να ξεγελαστεί ο αντίπαλος που παρεμβάλλεται. Η μπάλα θα πρέπει να αλλάζει χέρια και να κυκλοφορεί από ασκούμενο σε ασκούμενο και να μην κρατιέται άσκοπα στα χέρια.

Στην υποδοχή της μπάλας ο ασκούμενος πρέπει να δίνει στόχο στο συμπαίκτη, που θέλει να του μεταβιβάσει την μπάλα. Όταν πρόκειται να δεχτεί την μπάλα κάποιος να μην τη χάνει από τα μάτια του και η θέση των χεριών να είναι με τους αγκώνες λυγισμένους και χαλαρούς, ενώ και τα δάχτυλα των χεριών θα πρέπει να είναι ανοιχτά.

Οι κυριότερες μεταβιβάσεις είναι (α) η μεταβίβαση στήθους, (β) η μεταβίβαση από πάνω, (γ) η σκαστή μεταβίβαση, (δ) η μακρινή μεταβίβαση και (ε) η μεταβίβαση χέρι με χέρι.

Η μεταβίβαση στήθους εκτελείται με τα δύο χέρια και ξεκινά η κίνηση από το στήθος και κατευθύνεται στο στήθος του συμπαίκτη του ασκούμενου. Τα δάχτυλα των χεριών να είναι απλωμένα και να καλύπτουν όσο το δυνατόν την μπάλα, με τους αντίχειρες πίσω απ’ αυτήν. Οι αγκώνες να είναι κοντά στα πλευρά, χωρίς να ακουμπούν και αφού τραβηχτεί η μπάλα προς το στήθος θα πρέπει να μεταβιβάζεται γρήγορα τεντώνοντας τα χέρια πίσω απ’ αυτήν.

Η μεταβίβαση από πάνω εκτελείται με τα δύο χέρια και ακολουθεί την εξής διαδικασία. Ο ασκούμενος φέρνει την μπάλα πάνω ακριβώς από το κεφάλι, με τους αγκώνες να είναι στραμμένοι προς τον παραλήπτη. Η μπάλα από αυτή τη θέση μεταβιβάζεται με τα δάκτυλα και τους καρπούς των χεριών γρήγορα.

Η σκαστή μεταβίβαση εκτελείται με ενδιάμεσο χτύπημα της μπάλας στο έδαφος. Ο ασκούμενος πιάνει την μπάλα όπως και στην περίπτωση της μεταβίβασης στήθους και σπρώχνει την μπάλα από πίσω, ώστε να «σκάσει» κοντά στο
συμπαίκτη που πρόκειται να μεταβιβαστεί η μπάλα. Για να είναι αποτελεσματική η μεταβίβαση ο ασκούμενος πρέπει να τεντώνει τα χέρια και να κινείται σαν να πρόκειται να ακολουθήσει την μπάλα.

Η μακρινή μεταβίβαση της μπάλας εκτελείται με το ένα χέρι και όταν πρόκειται να βρεθεί ένας συμπαίκτης που βρίσκεται σε μακρινή απόσταση μέσα στο γήπεδο. Ο ασκούμενος ακολουθεί στην εξής διαδικασία. Όταν είναι δεξιόχειρας, γυρνά την αριστερή πλευρά του στο συμπαίκτη του και κρατά την μπάλα με το δεξί χέρι κοντά στο κεφάλι και στο αυτί. Βλέποντας τον συμπαίκτη του πάνω από τον αριστερό ώμο μεταβιβάζει την μπάλα, τεντώνοντας το χέρι πίσω απ’ αυτήν.

Η μεταβίβαση χέρι με χέρι εκτελείται σχεδόν εξ επαφής, όταν δηλαδή έρχεται ο συμπαίκτης και παραλαμβάνει την μπάλα χέρι με χέρι.

Βιβλιογραφία

1. Αναστασιάδης Μ., Μπάσκετ για Όλους, Αθήνα 1984.
2. Αναστασιάδης Μ., Μπάσκετμπωλ, - Βασική τεχνική, Αθήνα 1989.
3. Αναστασιάδης Μ., Εφαρμοσμένες Ασκήσεις Καλαθοσφαίρισης, Αθήνα 1990.
4. Μπολάτογλου Θ., Αξιολόγηση Φυσικών & Τεχνικών Επιδεξιοτήτων Νέων Αθλητών (11-13 χρόνων) της Καλαθοσφαίρισης : Παραγοντική προσέγγιση, Διδακτορική Διατριβή, ΤΕΦΑΑ Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα 1999.
5. Επίσημοι Κανονισμοί Καλαθοσφαίρισης και Εγχειρίδιο Διαιτητών, Ομοσπονδία Διαιτητών Καλαθοσφαίρισης Ελλάδος, εκδόσεις 1994 & 1998.
6. Jiachnotov, E. R. Ο Νέος Καλαθοσφαιριστής, FiS, Moscow 1987.

Jiachnotov E.R., L.C, Ατομικές Ασκήσεις Καλαθοσφαιριστή, FiS, Moscow, 1981.